harhar, nakakuha na rin ako sa wakas ng kauna-unahan kong klaskard sa college harhar.
pambihira,
CS11: Programming 1
anong grado?
edi uno!
tama, isang tumataginting na 1.0
yehey!
whoa!=)
astig….
pero yun lang ang pinasahan kong subject yung iba bagsak, hehe
wala rin, isang uno tapos apat na singko, harhar.
Nakita ko na naman si kathlyn.
Laking hirap ng long exam sa math17. pero kung tutuusin, ngayon lang ako nakuntento sa mga sagot ko sa test. Natapos ko naman lahat ng items at medyo sigurado ako sa sagot ko. Umaasa na lang na sana tumpak nga ako sa nararamdaman ko. Midterms sa sabado, kailangan ko pang mag-aral.
Lumabas ako ng klasrum matapos ang karumal-dumal na exam. Iniisip pa rin ang kinabukasan ko sa pag-aaral nang paglabas ko sa building at nakita ko siya. Asar nga kasi nagmamadali ako. Kung babagalan ko naman bigla ang lakad para makita siya nang mas matagal, siguradong mapapansin niya ang gagawin ko. Kaya diretso pa rin ng lakad, pero hindi ko naalis ang tingin ko sa kanya. Hanggang sa makita niya kong nakatingin sa kanya. Nakangiti siya (o baka kanina pa siya nakangiti) ewan ko, basta nakangiti siya. Siguro na-wierduhan sa isang taong hindi niya kilala na nakatitig sa kanya na para bang gusto siyang kausapin. At natapos ang sandaling kaligayahan na hindi ko alam kung mauulit pa o hindi.
8:34 ng umaga, kung hindi niya dadalian eh baka maunahan siya ng prof niya sa math. Nag-iba na siya ng bag. Hindi na yung kulay puti na nakasabit sa balikat niya. Mabigat din ata yung dala niyang gamit dahil iba yung porma ng balikat niya. Mabigat nga siguro ang dala niya.
Ang totoo, hindi ko naman siya kilala. Pangalan lang niya ang alam ko. Hindi rin niya ako kilala. At kung magkasalubong man kami sa paglakad ay hindi man lang siya magkaka-ideya na ako pala yung nakita niya. ( may pakialam kaya siya? )
Nagsimula ang lahat sa limang numero, 54333.
Nakita ko ito sa form 5 niya nang iwanan niya ito sa upuan niya upang magbayad ng kinaing pasta sa may eng?g. Buti na lang at clear white yung filecase niya at nagkataon pang nakaharap yung form 5 sa side kung saan makikita anng student number. Hindi ko na nabasang mabuti kung ano ang pangalan niya dahil nakabalik na siya. Hindi niya ako napansin ( husay magpanggap ).
Dumiretso ako sa eng?g lib kasi mas malapit kaysa kung pupunta pa ako sa SC. Baba sa baba at naglogin sa may counter. Unang binuksan ang google kasi may search from pages in the Philippines. Mas narrowed down ang search. Enter ang 2004-54333, alam kong freshman din siya tulad ko. At poof! Lumabas ang link patungong UPCAT results. Buti naman at nandun pa iyon.
2004-54333 Uy, Kathlyn Charmaine Juansing Computer Engineering Passed.
Hmmm.. ano pa ang susunod? Medyo napag-isipan ko na nag bagay na ito kaya diretso ako ng your-ip-was-logged-yahoo-scams-are-not-allowed-here. Dahil dito kaya nabuo ang innocentskye@yahoo.com. Ayaw kasi ng innocentsky, meron na daw ganun, eh ayaw ko naming dugtungan ng number. Medyo alanganin pa nga kasi feminine-sounding yung name. Siyempre hindi ko pwedeng gamitin ang address ko kasi medyo halata naman kung ganun. Para san ang email add, eh hindi ko nga alam ang email add niya?
Ano pa ba ang ginagawa ng user search sa friendster?
Edi nag-open ako ng panibagong account sa kinaaasaran kong site. Ayoko talaga ng friendster, kung hindi lang naging walang kwentang requirement yun dati eh hindi ako magsa-signup dun. Pero mabuti rin naman ito sa mga pagkakataong tulad nito. Sino ba naman kasi ang walang friendster account? (ako) Tsaka dahil dito kaya medyo nakausap ko nang kahit konti yung crush ko nung highschool (hannggang ngayon pa rin), kahit hindi na nadugtungan yung chain ng messages at replies. Asar talaga. (pero ibang kwento na yun)
Continue if you really are friends with Charmaine
Huh? Eh ano ung nakalagay sa index page nyo? You?re there to meet new people w/c will become, if possible, your friends. Bobo pala to eh.
Pero ok na rin kasi nakita ko na yung homepage niya. Isang toy bear , hmmm ewan ko kung ano yun. Pero may lima pang ibang pictures kaya click sa view all pics. Hehe, confirmed na siya nga yung hinahanap ko. At sinned ko na rin ang una kong message sa kanya, hoping na sana sumagot siya by confirming my request for us to be friends.
A week passed pero wala pa rin.
Until one day at chineck ko yung email ko through my sister?s cell. At meron daw akong message galling friendster. Siyempre di ko mabubuksan kaya excited mag-internet kinabukasan para makita yun. At nang buksan na ang messages, nagulat ako kasi ang sabi, Ikaw ba si skye? from Kalay?. Hehe, gusto pa atang pormahan yung inaakala niyang babae pero nagkakamali siya. Siguro naghahanap rin siya pero mas swere ako sa kanya kasi ako, nakita ko yung hinahanap ko. Pero wala pa yung reply.
Mag lolog-out na dapat ako ng biglang nag-red ung alert. May bago daw akong friend. Hehe, tinanggap niya yung request. Sandali lang, edi ibig sabihin, nag-iinternet siya, pero when I tried to talk to her, di naman siya nagreply kaya alis na ko.
Hehe, akala rin niya na isa akong babae kaya pinalitan ko na nga yung pangalan ko. At nabuhay sa komski kuno. Kung gusto mo siyang maging kaibigan, search mo lang sa user search. Sampu lang naman kasi yung kaibigan niya. Akala rin niya na kaklase niya ko sa math kaya nilinaw ko na hindi. Sa sobrang kawalan niya ng ideya, muntik ko nang ipaliwanag sa kanya na isa lang akong walang magawang admirer na naging interesado sa kanya pero sa sobrang torpe ay dinaan na lang sa friendster ang pagkausap sa kanya dahil kapag nakikita siya hindi malaman ang gagawin dahil nag-eerror sa runtime ng isip.
Pero hindi ko sinabi yun, yung iba lang. Normal lang siguro sa kanya ang maka-encounter ng katulad ko.
Nagsimula na nga ang panibagong chain ng messages ng mag-aantay ka pa ng isang lingo para makuha ang reply. Every Monday ata siya nag-iinternet. Sana lang ay hindi siya magsawang magreply. Kahit anong reply tatanggapin ko. Problerma ay kung wala na kaming mapag-usapan. Sana tuloy-tuloy lang to.
Gusto niyang mag-comsci pero gusto kong mag-com eng?g. gara di ba? Di ko siguro siya magiging kaklase. Unless magkapareho kami ng GE course. At merong paraan kasi may kopya ako ng course outline niya hanggang fifth year at buti naman at stated ang ge course nila at sa amin ay hindi kaya pwede kong piliin yung subjects na kukunin niya. Problema na lang ay kung magkakapareho kami ng section. tadhana na lang siguro ang bahala. (yon, pwedeng gawan ng love story. Asar, lakas ko talagang mangarap)
Kelan kaya niya ako makikilala pero as if gusto niya kong makilala. Hehe, bakit ko ba kinunwento ito sa iyo? Eh wala ka rin namang pakialam sa akin, hehe.
It took a thousand and one hundred words and counting just to describe one girl that I don?t even know. Hintayin mo na lang na ikwento ko yung crush ko nung highschool (na hanggang ngayon pa rin). Ilang pahina kaya aabot yun? Pero alam kong hindi sapat ang salita upang ipakilala siya sa iyo. Pero sabi ko nga kanina, ibang kwento na yun. Kung hindi ka sigurado kung sino yun, read my other journals para magkaideya ka.
return 0;
/* end of program*/
Sandali lang. Una sa lahat, mali yata ang inaakala mo. Ewan ko pero parang hindi mo ako naiintindihan. Kasi naman laging bitin ang mga salita ko pero ibig sabihin lang, baka hindi mo pa talaga ako kilala. Sandali lang.
Kami na yata ang isa sa pinakamalas na klase sa kayupihan. Biruin mo, (pero hindi ito biro) may klase pa pala na mas malayo pa sa math building. Napansin mo na ba minsan yung building sa harap ng MB? Hindi siguro, kasi sa gilid ka lagi dumadaan. Totoo, nandun ang MJEC at may nagkakalase pa sa building na yon sa kabila ng C.P.Garcia. Doon kami nagc-CS11. Ok lang sana kasi konting lakad lang mula sa math pero bakit naman kailangan pang ilagay ang kalsada na yun sa gitna. Hainaku, nasa peligro ang buhay mo kada papasok ka sa klase. Dumaan daw ba sa isang kalsada. Eh wala pa namang kanto na malapit kaya dire-diretso ang takbo ng rumaragasang sasakyan na umaabot ng siguro mga 30kph. Nagtataka siguro yung mga nakasakay sa toki kung saang lupalop pumupunta yung mga estudyante na nakikita nila dun. Swerte na lang minsan kung marami na talaga yung sasakyan kaya nagkakabuhul-buhol sa may gate papasok sa NIGS na umaabot sa tinatawiran namin. Pero sabi ko nga, swerte na lang yun. Aabutin ka siguro ng ilang Ama Namin bago mapanatag ang loob mo sa pagtawid dito. Mabuti naman at wala pa kaming nabalitaan na naaksidente dun. Pagkasambit ng unang dekada ng rosaryo, tatawid ka na dun sa unang lane kasi medyo malayo pa yung ibang sasakyan. Pero ano naman ba ang possibility na parehong walang sasakyan ang magkabilang lane ng kalsada? (Mga math majors naman dyan) kaya siguradong titigil at titigil ka rin sa gitna, kaya tuloy ang rosaryo. Konting ingat kasi nariyan na yung sasakyan sa unang lane at baka mahagip pa yung likod mo. The Crucifixion, oops tigil muna, kasi napansin mo na yung puwang na matagal mo nang hinahantay para makatawid. Naalala mo tuloy yung madalas mong nilalaro sa PC kung saan kailangan mong itawid yung tupa sa may kalsada na puno ng sasakyan. Ganun din ata yung konsepto ng scuba duba doo sa txttube. Kaibahan nga lang ay may multiple lives yung character, eh ikaw isa lang. Wag nang magulat kung nakalagay na in red bold letters na isang estudyante naaksidente sa pagpunta sa klase(sabay katok sa may noo). Ayan, nakatawid ka na, pero wag mo muna tapusin ang rosaryo kasi kakailanganin mo pa yun mamya pabalik. Bilisan mo konti na lang late ka na sa klase mo.
Masaya sa CS11, kasi kapag hindi mo naiintindihan ang lesson, magsaya ka na lang kaysa mamroblema. Natatawa na lang ako kapag nag-jojoke yung instructor namin kasi yung joke lang yung medyo naiintindihan ko pa. Pero minsan tumawa siya after saying something in binary(ibig sabihin di ko naintindihan). Di ko alam kung joke yung sinabi niya o baka narealize lang niya na hindi namin siya naiintindihan. Buti na lang at may bonuses sa ME?s at LE?s at MP?s kundi ay wala na kong pinasa?. Ayon dun sa CSmanual, ang CS 11 ang tsansa mo para maka-uno pero malabo ata yun. (Hindi ko masyado maikwento ang pinag-aaralan sa CS kasi nga hindi ko lubusang naiintindihan) Pero ang medyo naiintindihan ko na rin ay kung bakit may waiting area sa may MJEC, siguro para after an ME, settle down ka muna para i-recollect yung sarili mo. Bakit kailangan nun? Isipin mo na lang, nandun ka, lango sa ME, umiikot pa rin sa utak ang iba?t-ibang variables at iniisip pa rin kung tama yung algorithm na ginamit mo(at siguradong maasasar bigla sa narealize na pagkakamali). Nagmamadali ka kasi nag-overtime ka para lang matapos sa ME kahit may kadikit na next class ka pa. Magulo ang isip kasi may quiz ka rin mamya (eh hindi ka pa nag-rereview) tapos nakatayo ka sa gilid ng CP Garcia, naghihintay na makatawid sa kabila. Tingin mo tuloy sa mga sasakyan eh mga bits of data na rumaragasa sa isang computer circuit. Na-imagine mo na ba? o kailangan ko pang uilitin sa simula?
may pinabasa sa amin sa Eng 1. isang essay tungkol sa isang torpe. nakakatuwa nga eh, kung binasa mo nang hindi nakikita yung title, aakalain mong biography ko yun, hehe. parang blind item na ako yung pinatatamaan. ok nga eh, katulad sa kwento eh sa huli, lalayuan ng girl yung guy. parang lagi, ngayon nga eh hindi na siya nagreply sa mensahe ko sa kanya. ewan ko ba.
nawala ang aking cellphone ngayong week, wala lang…. it took me 10 minutes to walk from FC hanggang dito sa SC, hirap. kasa-submit ko lang ng survey kanina. hmmm…. wala na namang ganang magsulat. wala akong maisip eh. sige, magbobowling pa ko mamya.