“hindi dapat namatay yung lalake sa dulo”

Pinapalipat-lipat ko pa rin ang iilang pahina ng xerox copy ng isang bago na namang imbentong bestseller. Hindi siguro magandang setting ang isang wooden bench sa gilid ng parke sa pagbabasa ng isang madamdaming trahedya ng isang pinagkait, pinaglayo, pinagsinungalingan at pinagkadusta-dustang pag-ibig.

“ano ka ba? mas gumanda pa nga yung ending, tsaka lahat naman ng tao namamatay e”
“Gumanda? kung kelan naman nakilala na siya nung babae, tsaka pa siya namatay, paano naman gaganda yung ending nun?”
“yun nga eh, lalo tuloy naging emosyonal yung istorya, tatatak pa sa isip.”
“masasabi ko lang, amoy telenobela”

Generic naman talaga yung may namamatay na bida sa dulo, sa action films lang ata hindi nangyayari yun. Hmmm, bakit kaya kapag nakikipagpatayan ang bida, hindi siya namamatay pero kapag sa isa namang kwentong wala man lang kahit isang fighting scene, tsaka pa siya nalalagutan ng hininga? Buti na nga lang hindi cancer o leukemia yung naging sakit nung kawawang lalake sa istorya na to.

“Edi ayus, sino ba ang may ayaw sa telenobela? may audience kagad, ayus yun.”
“pero dapat unique, yung bago, fresh, kakaiba, yung wala pang nakakarinig na istorya, yun ang maganda.”
“hmph, hindi ka lang talaga mahilig magbasa ng love stories”

Mga magkababata sa isang malayung probinsya na nagbitiw ng pangako sa isa?t-isa sa ilalim ng isang century old tree na hindi-hindi sila, magkakalimutan. Haay, 2 out 5 ata sa mga telenobela ay sa ganitong tagpo nagsimula. Pero medyo ok na rin, habang binabasa ko ang mga maaanghang na salita ng kontrabida bilang pang-aalipusta sa pinakamamahal na bidang babae, naririnig ko ang malakas na paghampas ng alon sa mga bato. Parang bato ang pag-iibigan nina Maricris at Carlo, hindi natitinag.

“Meron akong parte na hindi maintindihan”
“Alin? yung nung sumulpot yung kaibigang lalaki ni Maan?”
“Hinde, yung kung paanong nagkita na lang sila bigla pagkatapos ng maraming taon.”
“Madali lang ang paliwanag diyan, isang salita lang, tadhana”

Napaisip ako bigla sa mga sinabi niya. May mga naglalarong bata sa tabi, may naglalakad na nagtitinda ng lobo, maraming nag-jojogging, maraming namamasyal, at habang tinitignan ko silang lahat sa isang mabilis na sulyap, iniisip ko kung lahat nang ito ay naitakda na ba talaga bago pa man ito talaga nangyari. Malamig ang hanging umiihip mula sa dagat.

“Maganda no?”
“Huh? alin? ito? maganda, hehe”
“Para kasing malalim ang iniisp mo, siguro ini-imagine mo na na magiging succesful ?tong istorya ko, no?”

Bigla ko na lang naalala na meron pala akong kwento na dapat bigyan ng kaukulang hatol. Maikli lang naman, limang pahina, single-spaced, 11pt-sized arial font. Mas mahirap pala ito kaysa sa mga exam sa math, kasi dito, walang review.

“Hmmm, ok naman ?to, pero tingin ko talaga, hindi dapat namatay yung lalake sa huli.”
“Ok lang yun, wag mo namang masyadong problemahin, tsaka bakit?”

“hindi ka pa naman mamamatay di ba?”